Ο Γέροντας Πορφύριος ομιλεί για την κατάθλιψη

Γέρων Πορφύριος περί της ανατροφής των τέκνων...

Η αγάπη θα σε βρει όπου και να' σαι...

Γιατί οι διακρίσεις του Θεού...

Σκανδαλίζονται πολλές φορές οι πιστοί από την ευτυχία των ασεβών και των απίστων. Πραγματικά, όταν ρίξωμε ένα βλέμμα γύρω μας, θα δούμε ότι ο Θεός, κατά την ανθρώπινη λογική, πολύ άδικα μοιράζει τα αγαθά του. Εκεί, όπου θα έπρεπε να δίνη ευτυχίες δίνει δυστυχίες. Εκεί, όπου θα έπρεπε να δίνη πλούτον, δίνει φτώχεια και εκεί, όπου θα έπρεπε να δώση φτώχεια, δίνει πλούτο. ΄Οταν περιμένωμε να μας ευλογήση, τότε μας δίνει ένα χτύπημα δυνατό, ενώ ταυτοχρόνως άλλους τους διατηρεί σ΄ ένα διαρκές χαμόγελο. Θα λέγαμε, χρησιμοποιώντας μια σύγχρονη φράση, ότι ο Θεός διαρκώς κάνει διακρίσεις. Σκανδαλιζόμαστε από αυτό. Γιατί άραγε;

Απλούστατα, διότι η καρδιά μας στρέφεται εις όλα αυτά, είναι καθηλωμένη εις αυτά, τα αγαπά, τα αποζητεί. ΄Ομως η λύσις του δράματος αλλού θα πρέπη να αναζητηθή. Δεν θα πρέπη να ζητούμε την κατάργηση αυτής της φαινομένης διακρίσεως, της φαινομένης αδικίας. Η αλλαγή θα πρέπη να γίνη μέσα μας. Πρέπει να γίνωμε εντελώς ξένοι προς παν το ανθρώπινον, προς πάσαν ανθρωπίνην λογική, ανθρωπίνην σκέψιν και προς παν αγαθόν. Να είμεθα αδιάφοροι προς πάντα. ΄Οταν αποξενωθούμε από όλα, τότε ο Θεός θα μπορή να είναι το παν για μας, να μένη σε μας μόνος ο Θεός. Αυτό θα μας δώση την ουσιαστική γαλήνη. Αλλοιώς, αν υπάρχη έστω και κάτι μέσα στην καρδιά μας που δεν είναι της άλλης ζωής αλλά αυτής, να ηξεύρωμε ότι συχνά θα βασανιζόμαστε.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός

Δέηση...

Δεν θέλω, δεν επιθυμώ να ζήσω πολύ. Θέλω να ζήσω με Σένα. Το πολύ, το ζωντανό και ατέλειωτο είσαι Εσύ.

΄Ελα και κάμε το θέλημά Σου σε μένα.

΄Ελα όπως θέλεις και όταν κρίνεις.

΄Ελα σαν αύρα, σαν ευλογία, αν το νομίζεις σωστό.

΄Ελα σαν κεραυνός δοκιμασίας και κατάσκαψέ μου το είναι, αν νομίζεις ότι έτσι πρέπει.

Ξέρω ότι αυτό που θα ακολουθήσει την επίσκεψή Σου, μ΄ οποιοδήποτε τρόπο κι αν έλθεις, θα είναι αυτό το βαθύτατο που επιθυμώ και δεν μπορώ να το εκφράσω, και δεν μπορώ να το βρω πουθενά, έξω από Σένα. Γι΄ αυτό Εσένα ζητώ και περιμένω.

΄Εχω απογοητευθεί από τον εαυτό μου. Μόνο Εσύ μένεις.

Και έρχομαι προς Σε τον ιατρό, το φωτισμό και τον αγιασμό των ψυχών και των σωμάτων.

΄Ερχομαι άρρωστος όπως είμαι και εγκαταλείπω σε Σένα τη ζωή μου άπασα και την ελπίδα.

Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης

Εκείνος...

Εκείνος που είναι ο άρτος της ζωής άρχισε το έργο του, αφού «επείνασε».

Εκείνος που προσφέρει το ύδωρ της ζωής ετελείωσε το έργο του με την κραυγή «Διψώ»!

Εκείνος που υπέφερε κούραση είναι η δική μας γαλήνη και ξεκούραση.

Εκείνος εσύρθη ως αρνίον στη σφαγή.

Έγινε όμως ο καλός Ποιμήν όλων μας.

Εκείνος απέθανε. Αλλά με το θάνατό του επάτησε τον θάνατο και χάρισε ζωή σε όλους μας.

Συγχωρητικότητα...

Κάποιος Χριστιανός πήγε να συμβουλευθή τον Αββά Σιλουανό.

- Έχω ένα θανάσιμο εχθρό, Πάτερ, του εξωμολογήθη. Τα κακά που μου έχει προξενήσει αυτός ο άνθρωπος είναι αναρίθμητα. Προ καιρού κέρδισε με απάτη ένα μεγάλο κομμάτι από το χωράφι μου. Με συκοφαντεί, όπου βρεθή, κακολογεί κι εμένα και την οικογένειά μου. Μου έχει κάνει το βίο αβίωτο. Τώρα τελευταία μάλιστα επιβουλεύεται και την ζωή μου. Πριν λίγες ημέρες έμαθα πως αποπειράθηκε να με δηλητηριάση. Δεν παίρνει άλλο λοιπόν. Είμαι αποφασισμένος να τον παραδώσω στη δικαιοσύνη.

- Κάνε όπως θέλεις, του είπε με αδιαφορία ο Αββάς Σιλουανός.

- Κάνε ό,τι σε αναπαύει, εξακολουθούσε να λέγη με το ίδιο ύφος ο ΄Οσιος.

- Πηγαίνω, λοιπόν, στον δικαστή κατ΄ ευθείαν, είπε ο χριστιανός κι εσηκώθηκε να φύγη.

- Μη βιάζεσαι τόσο, του είπε με ηρεμία ο ΄Οσιος. Ας προσευχηθούμε πρώτα να κατευοδώση ο Θεός την πράξιν σου.

Άρχισε το “Πάτερ ημών”.

«Και μη αφίης ημίν τα οφειλήματα ημών, ως ουδέ ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», ακούστηκε να λέγη μεγαλοφώνως ο Όσιος, σαν έφτασε σ΄ αυτόν το στίχο.

- Λάθος, Αββά, δε λέγει έτσι η Κυριακή Προσευχή, έσπευσε να διορθώση ο χριστιανός.

- Έτσι όμως είναι, απεκρίθη μ΄ όλη του την απάθεια ο Γέρων. Αφού αποφάσισες να παραδώσης τον αδελφό σου στο δικαστή, ο Σιλουανός δεν κάνει άλλη προσευχή για σένα.


Από το Γεροντικό

Ανεξικακία...

Μερικοί ευλαβείς νέοι ανέβηκαν στη σκήτη να επισκεφθούν ένα πνευματικό Γέροντα. ΄Εξω από την καλύβη του βρήκαν κάτι τσομπανόπουλα, που έβοσκαν τα κοπάδια τους. ΄Εκαναν όμως τόση φασαρία με τα παιχνίδια και τις φωνές τους, που απόρησαν οι επισκέπται.

- Πώς ανέχεσαι αυτά τα παλιόπαιδα, Πάτερ και δεν τα διώχνεις; ρώτησαν τον Γέροντα.

- Είναι καιρός τώρα, τέκνα μου, απεκρίθη ο αγαθός Γέρων, που έχω αποφασίσει να τα μαλώσω και να τα διώξω. Κάθε φορά όμως αναβάλλω, λέγοντας στον εαυτό μου. αν τόσο μικρή ενόχλησι δεν ανέχεσαι, πώς θα σηκώσης ένα πιο μεγάλο πειρασμό; ΄Ετσι συνηθίζω να δέχωμαι ευχαρίστως τις μικροδοκιμασίες, που μου στέλνει ο Κύριός μου.

Από το Γεροντικό

Νωρίς βραδιάζει...γυναίκα

Το προνόμιο της αποτυχίας

Πρέπει ν΄ αποδεχτούμε την αποτυχία μας αντί να προσπαθούμε να την παρακάμψουμε.

Μέσα από την αποτυχία ωριμάζουμε, κι αν θελήσουμε να παρακάμψουμε το πρώτο, θα χάσουμε το δεύτερο. ΄Οποιος δε θέλει ν΄ αντιμετωπίσει την αποτυχία δεν θα ωριμάσει ποτέ. Τί είναι αυτό που μας ελκύει στον Ιησού Χριστό; Δεν είναι ότι πόνεσε και πειράστηκε σαν άνθρωπος; Δεν είναι αυτό που μας ενθαρρύνει, για να καταφεύγουμε σ΄ Αυτόν στις αποτυχίες μας; Εκείνοι που αρχίζουν να ωριμάζουν ως προς το χαρακτήρα ελκύονται ιδιαίτερα από τους ανθρώπους, που στο πρόσωπό τους μπορούν να διακρίνουν τα σημάδια των αγώνων τους, τις ρυτίδες που τους άφησαν οι στενοχώριες και τα ίχνη από τα δάκρυα που έχουν χύσει. Μπορεί κανείς να εμπιστευθεί στη συμβουλή τους περισσότερο παρά στα λόγια εκείνων, που έχουν ατσαλάκωτο πρόσωπο, επειδή ποτέ δεν έχουν αποτύχει, γιατί ποτέ δεν έχουν ζήσει πραγματικά.

Από το βιβλίο «Όρια Ζωής»